fizikalna

Što očekivati od fizikalne terapije

KAKO POČINJE FIZIKALNA TERAPIJA

Prva terapijska faza počinje nakon precizno uzete anamneze, funkcionalnog statusa i napravljenog uvida u medicinsku dokumentaciju, ako je pacijent ima. Svaka nejasnoća se potkrepljuje upućivanjem na dodatnu dijagnostiku. Tako se stiječe jasna slika zdravstvenog stanja pacijenta.

Na temelju navedenog, počinje se sa izradom plana i programa fizikalnih terapija koje su uvijek korektivne, revitalizirajuće  i analgetske, s ciljem otklanjanja bola i relaksacije

Minimalan broj navedenih terapija je dva tjedna. Za to vrijeme je moguće da se postigne terapijski efekt u punom obimu.

TERAPIJSKA DINAMIKA  – TERAPIJSKI KONTINUITET JE PREDUVJET TERAPIJSKOG USPJEHA

Fizikalne terapije i kineziterapija se provode u kontinuitetu – dan za danom. Izostajanje s terapija remeti  terapijski tijek – produžuje liječenje

Pacijent je dužan da sam odluči šta mu je prioritet. Zdravlje ili bilo šta drugo. Ne može se očekivati da je terapeutu više stalo do zdravlja pacijenta nego njemu samom.

HOLISTIČKA TERAPIJA

U ovoj prvoj terapijskoj fazi je prilično važno da se svakog dana pažljivo sluša što pacijent navodi kao tegobe i svaki put kada dođe, terapeut je dužan pažljivo provjeriti navode pacijenta, na osnovu kojih, ukoliko ima potrebe korigira već određenu fizikalnu terapiju.

Svaki pacijent je ljudsko biće sa tegobama koje su jedinstvene. Terapijski protokoli su osnova na koju se nadograđuje s obzirom na specifičnosti zdravstvenog stanja. Izostajanje holističkog i individualnog pristupa u liječenju vodi greškama u liječenju i terapijskom neuspjehu.

Najčešća terapijska greška je da navedene terapijske korekcije izostaju. Razlog izostajanja najčešće bi trebalo tražiti u velikom broju pacijenata koji bukvalno samo cirkulišu kroz zdravstvenu ustanovu, gde se nema vremena zbog uspostavljenog sistema da se sprovede navedeno.

Umesto toga, u takvim zdravstvenim ustanovama u kojoj bi trebalo da se pacijenti leče tako što se dobijaju terapijski rezultati kod svakog pacijenta, dobijaju se prividi lečenja, zapravo se gubi dragoceno terapijsko vreme.

Zamislite da kupujete nov automobil i da kao drugu opciju imate automobil koji je izrađen po vašoj meri i vašim potrebama. Otprilike, tolika je razlika u pristupu.

Svaka zdravstvena ustanova je limitirana dnevnim brojem pacijenata. Veliki broj pacijenata na dnevnom nivou daje veliku mogućnost greške i vodi terapijskom neuspehu.

Greške u lečenju su svuda moguće. Suština je da se mogućnost greške svede na minimum. Kada dnevno sprovodite terapije velikom broju pacijenta, mogućnost nastanka greške je mnogo izvesniji.

Administrativno gledano, veliki broj pacijenta je zbrinut protokolima lečenja koji se isključivo sprovode. Jednom ordinirana terapija se uglavnom ne menja 2-3 nedelje. Administrativno je sve pokriveno. Administrativno nije napravljena terapijska greška. Administrativno je urađeno sve što treba. Da li je to dovoljan razlog dolaska na lečenje?

Svakog terapijskog dana, ni jedan pacijent nije isti. Trebalo bi ga saslušati i proveriti šta govori.

Određena terapija danas je adekvatna uglavnom danas! Teško da može da bude adekvatna za 2 do 3 nedelje. To je i jedan od razloga terapijskog neuspeha.

Posvećenost, znanje i iskustvo su ključ uspeha i u lečenju.

NEETIČAN I OLAK PRISTUP U LEČENJU

VODITE RAČUNA KOME POKLANJATE POVERENJE U LEČENJU

Prilično je učestalo da se od strane lekara specijalista, najčešće ortopeda i neurologa, kojima su pacijenti sa gore navedenim tegobama poklonili poverenje da usmeni komentar i preporuka, neretko i napiše u izveštaju da će se zdravstveni problem rešiti tako što se pacijentima preporučuje „da se ide na bazen i pliva“ da se „ide kući i rade vežbe“ koje će mu neko već  pokazati, a pacijent će to da zapamti i onda je potrebno samo da ih „radi kod kuće“.

Neretko i sami lekari specijalisti bivaju demonstratori „vežbi“ u ordinacijama gde ordiniraju, gde uplašenim pacijentima izvode sve samo ne ono što se od njih očekuje.

Od takvih „stručnjaka“ bi trebalo svaki pacijent da se čuva i da ako dođe u takvu situaciju promeni ordinarijusa, neretko i ustanovu. 

Hipokrat

U praksi se pokazalo da je nemoguće sprovoditi kineziterapiju bez stručnog vođenja terapeuta. Naravno pod uslovom da su plan i program lečenja adekvatni. 

Kineziterapija – medicinsko vežbanje, potpuno se razlikuje od bilo kojeg drugog vežbanja koje može da se vidi u teretanama, fitnesima, na jogi, takmičarskim i borilačkim sportovima…

Da bi se čovek bavio sportom trebalo bi da je zdrav!

Kao takav ima potponu drugu početnu poziciju od nekog kome se sprovodi kineziterapija kojom bi trebalo da dosegne nešto što se zove zdravlje i time izjednačio sa nekim ko se bavi sportom.

Tako je i sa bazenom. Dakle, bazen je pomoćno sredstvo u kineziterapiji, a ne sistemsko rešenje i zamena za kineziterapiju. Isto je i sa medicinskim pomagalima.

SISTEMSKO REŠENJE ZDRAVSTVENOG PROBLEMA

KINEZITERAPIJA – MEDICINSKO VEŽBANJE

Kada se bol otkloni i mišićni tonus dovede u fiziološku normu, kada prestane sa senzacijama peckanja i mravinjanja duž ruku i nogu, počinje se sa sistemskim rešavanjem zdravstvenog problema primenom medicinskog vežbanja – kineziterapijom.

Plan i program kineziterapije se izrađuje na osnovu prvog pregleda gde je uzet precizan funkcionalni status koji bi trebalo da obuhvati precizno uzete amplitude pokreta telesnih pokreta, mišićni test, procenu posture, biomehanike, prisustvo deformiteta tela…

Prva kineziterapijska faza ima za cilj vraćanje fizioloških amplituda pokreta primenom vežbi istezanja skraćenih mišića. Ujedno se započinju i vežbe jačanja slabe muskulature. 

Navedena faza kineziterapije se najčešće sprovodi dve nedelje u kontinuitetu.

U toku prvih par dana prve terapijske faze za očekivati je prisustvo terapijske reakcije u smislu postojanja blage upale mišića. Navedena tegoba prolazi za dva dana.

Druga kineziterapijska faza ima za cilj jačanje slabih mišića i mišićnih grupa. Najčešće se sprovodi dve nedelje u kontinuitetu.

Treća kineziterapijska faza je ujedno i završna. Ima za cilj testiranje celog tela kroz setove kineziterapijskih vežbi dodatnog jačanja, istezanja, napora…

Najčešće se sprovodi dve nedelje u kontinuitetu.

Kineziterapijske procedure u prvoj i drugoj fazi se dopunjuju nekom od fizikalnih procedura.

Završetkom treće kineziterapijske faze proces lečenja i rehabilitacije pacijenta je sistemski završen.

Uspešnost terapija se meri vraćanjem svih životnih i sportskih aktivnosti u skladu sa potrebama i godinama u kojima se pacijent nalazi, naravno, bez bola.